ĝojo

Espéranto

Étymologie

De ĝoji (« se réjouir ») et -o (terminaison des noms).

Nom commun

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	ĝojo /'d͡ʒo.jo/	ĝojoj /'d͡ʒo.joj/
Accusatif	ĝojon /'d͡ʒo.jon/	ĝojojn /'d͡ʒo.jojn/

ĝojo /'d͡ʒo.jo/

1. Joie, allégresse.
   • Kun granda ĝojo mi rimarkas, ke Beata respondas al tiu ĉi propono per rideto, kiu estas eĉ pli varma kaj intima ol kutime. — (Ulrich Matthias, Fajron sentas mi interne)

     Avec une grande joie, je remarque que Beata répond à cette proposition par un sourire encore plus chaleureux et intime que d’habitude.

Antonymes

• malĝojo