ŝlosilo

Espéranto

Étymologie

De ŝlosi (« fermer à clé ») et -il- (« outil »).

Nom commun

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	ŝlosilo /ʃlo.ˈsi.lo/	ŝlosiloj /ʃlo.ˈsi.loj/
Accusatif	ŝlosilon /ʃlo.ˈsi.lon/	ŝlosilojn /ʃlo.ˈsi.lojn/

ŝlosiloj (1)

ŝlosilo /ʃlo.ˈsi.lo/

1. Clé (d’une serrure).
   • Bruo de ŝlosiloj trans la pordo. Iu enmetas ŝlosilon en la seruron. — (Claude Piron, Gerda malaperis!)

     Un bruit de clés de l’autre côté de la porte. Quelqu’un insère une clé dans la serrure.

2. (Figuré) Clé (information qui permet de résoudre un problème).
   • Eĉ post referaĵo fare de Avery kaj kolegoj en 1944, multaj eminentaj sciencistoj daŭre kredis, ke la molekuloj de DNA estas tro simplaj por enhavi la ŝlosilon al la vivo kaj la instrukciojn, kiel krei kaj funkciigi vivantan organismon. — (« Profeto sen honoro », Monato)

     Même après le rapport d’Avery et ses collègues en 1944, beaucoup d’éminents scientifiques continuaient à croire que les molécules d’ADN étaient trop simples pour contenir la clé de la vie et les instructions pour créer et faire fonctionner un organisme vivant.

Dérivés

• ŝlosilringo, porte-clés

Voir aussi

• ŝlosilo sur Wikipédia (en espéranto)