βροντή

Grec

Étymologie

Mot identique en grec ancien : βροντή, tonnerre, > de βροντάω, tonner.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel
Nominatif	η	βροντή	οι	βροντές
Génitif	της	βροντής	των	βροντών
Accusatif	τη(ν)	βροντή	τις	βροντές
Vocatif		βροντή		βροντές

βροντή ^(vrondí) /vɾɔn.ˈdi/ féminin

1. tonnerre.
2. Terre.

Grec ancien

Étymologie

Du verbe βρέμω bremô (« gronder, retentir »).

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	ἡ	βροντή	αἱ	βρονταί	τὼ	βροντά
Vocatif		βροντή		βρονταί		βροντά
Accusatif	τὴν	βροντήν	τὰς	βροντάς	τὼ	βροντά
Génitif	τῆς	βροντῆς	τῶν	βροντῶν	τοῖν	βρονταῖν
Datif	τῇ	βροντῇ	ταῖς	βρονταῖς	τοῖν	βρονταῖν

βροντή, -ῆς (ἡ) [brontê] féminin

1. Le tonnerre.
2. L’état d’un homme frappé par la foudre, la stupeur.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette