βυζαντινός
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
[modifier] Grec
Étymologie
Adjectif
| cas | singulier | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | ο | βυζαντινός | η | βυζαντινή | το | βυζαντινό |
| génitif | του | βυζαντινού | της | βυζαντινής | του | βυζαντινού |
| accusatif | το(ν) | βυζαντινό | τη(ν) | βυζαντινή | το | βυζαντινό |
| vocatif | βυζαντινέ | βυζαντινή | βυζαντινό | |||
| cas | pluriel | |||||
| masculin | féminin | neutre | ||||
| nominatif | οι | βυζαντινοί | οι | βυζαντινές | τα | βυζαντινά |
| génitif | των | βυζαντινών | των | βυζαντινών | των | βυζαντινών |
| accusatif | τους | βυζαντινούς | τις | βυζαντινές | τα | βυζαντινά |
| vocatif | βυζαντινοί | βυζαντινές | βυζαντινά | |||
βυζαντινός (vizandinόs) /vi.zan.di.ˈnɔs/
