ευλαβής

Grec

Étymologie

Du grec ancien εὐλαβής (eu̍labếs).

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	ευλαβής	η	ευλαβής	το	ευλαβές
génitif	του	ευλαβούς	της	ευλαβούς	του	ευλαβούς
accusatif	το(ν)	ευλαβή	τη(ν)	ευλαβή	το	ευλαβές
vocatif		ευλαβή		ευλαβής		ευλαβές
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	ευλαβείς	οι	ευλαβείς	τα	ευλαβή
génitif	των	ευλαβών	των	ευλαβών	των	ευλαβών
accusatif	τους	ευλαβείς	τις	ευλαβείς	τα	ευλαβή
vocatif		ευλαβείς		ευλαβείς		ευλαβή

ευλαβής ^(evlavís) /ɛ.vla.ˈvis/

1. Croyant.
2. Religieux. (Qui est pieux, qui vit selon les règles de la religion, qui est conforme à la religion.)