κλέπτης

Grec ancien

Étymologie

De κλέπτω, kléptô, apparenté au latin clepta.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	ὁ	κλέπτης	οἱ	κλέπται	τὼ	κλέπτα
Vocatif		κλέπτα		κλέπται		κλέπτα
Accusatif	τὸν	κλέπτην	τοὺς	κλέπτας	τὼ	κλέπτα
Génitif	τοῦ	κλέπτου	τῶν	κλεπτῶν	τοῖν	κλέπταιν
Datif	τῷ	κλέπτῃ	τοῖς	κλέπταις	τοῖν	κλέπταιν

κλέπτης, kléptês /ˈklep.tɛːs/ masculin

1. Voleur.

Références

• http://colet.uchicago.edu/cgi-bin/chuck/woodhouse_pages.pl?page_num=866