κόκκινος

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	κόκκινος	η	κόκκινη	το	κόκκινο
génitif	του	κόκκινου	της	κόκκινης	του	κόκκινου
accusatif	το(ν)	κόκκινο	τη(ν)	κόκκινη	το	κόκκινο
vocatif		κόκκινε		κόκκινη		κόκκινο
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	κόκκινοι	οι	κόκκινες	τα	κόκκινα
génitif	των	κόκκινων	των	κόκκινων	των	κόκκινων
accusatif	τους	κόκκινους	τις	κόκκινες	τα	κόκκινα
vocatif		κόκκινοι		κόκκινες		κόκκινα

κόκκινος (kόkkinos) /ˈkɔ.ki.nɔs/

1. Rouge.
2. Écarlate.

Dérivés

• κοκκινολαίμης : rouge-gorge

Synonymes

• ερυθρός
• πορφυρός

Grec ancien

Étymologie

De κόκκος, kόkkos (« graine, pépin »).

Adjectif

Cas	Singulier			Pluriel			Duel
	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	κόκκινος	κοκκίνη	κόκκινον	κόκκινοι	κόκκιναι	κόκκινα	κοκκίνω	κοκκίνα	κοκκίνω
Vocatif	κόκκινε	κοκκίνη	κόκκινον	κόκκινοι	κόκκιναι	κόκκινα	κοκκίνω	κοκκίνω	κοκκίνω
Accusatif	κόκκινον	κοκκίνην	κόκκινον	κοκκίνους	κοκκίνας	κόκκινα	κοκκίνω	κοκκίνα	κοκκίνω
Génitif	κοκκίνου	κοκκίνης	κοκκίνου	κοκκίνων	κοκκίνων	κοκκίνων	κοκκίνοιν	κοκκίναιν	κοκκίνοιν
Datif	κοκκίνῳ	κοκκίνῃ	κοκκίνῳ	κοκκίνοις	κοκκίναις	κοκκίνοις	κοκκίνοιν	κοκκίναιν	κοκκίνοιν

κόκκινος, kόkkinos /ˈko.kːi.nos/

1. D’un rouge écarlate.

Mots dérivés dans d’autres langues

• latin : coccinus
• français : coccinelle

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette