ναύτης

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel
Nominatif	ο	ναύτης	οι	ναύτες
Génitif	του	ναύτη	των	ναυτών
Accusatif	το(ν)	ναύτη	τους	ναύτες
Vocatif		ναύτη		ναύτες

ναύτης (nav́tis) /ˈnaf.tis/ masculin

1. Marin, matelot.

Grec ancien

Étymologie

De ναῦς, naûs (« navire »).

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	ὁ	ναύτης	οἱ	ναύται	τὼ	ναύτα
Vocatif		ναύτα		ναύται		ναύτα
Accusatif	τὸν	ναύτην	τοὺς	ναύτας	τὼ	ναύτα
Génitif	τοῦ	ναύτου	τῶν	ναυτῶν	τοῖν	ναύταιν
Datif	τῷ	ναύτῃ	τοῖς	ναύταις	τοῖν	ναύταιν

ναύτης, naútês /ˈna͜ʊ.tɛːs/ masculin

1. Marin, matelot.
2. (Par extension) Associé, compagnon.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette