πιθανός

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	πιθανός	η	πιθανή	το	πιθανό
génitif	του	πιθανού	της	πιθανής	του	πιθανού
accusatif	το(ν)	πιθανό	τη(ν)	πιθανή	το	πιθανό
vocatif		πιθανέ		πιθανή		πιθανό
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	πιθανοί	οι	πιθανές	τα	πιθανά
génitif	των	πιθανών	των	πιθανών	των	πιθανών
accusatif	τους	πιθανούς	τις	πιθανές	τα	πιθανά
vocatif		πιθανοί		πιθανές		πιθανά

πιθανός(pithanόs) /pi.θa.ˈnɔs/

1. Probable.

Grec ancien

Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Adjectif

Cas	Singulier			Pluriel			Duel
	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	πιθανός	πιθανή	πιθανόν	πιθανοί	πιθαναί	πιθανά	πιθανώ	πιθανά	πιθανώ
Vocatif	πιθανέ	πιθανή	πιθανόν	πιθανοί	πιθαναί	πιθανά	πιθανώ	πιθανά	πιθανώ
Accusatif	πιθανόν	πιθανήν	πιθανόν	πιθανούς	πιθανάς	πιθανά	πιθανώ	πιθανά	πιθανώ
Génitif	πιθανοῦ	πιθανῆς	πιθανοῦ	πιθανῶν	πιθανῶν	πιθανῶν	πιθανοῖν	πιθαναῖν	πιθανοῖν
Datif	πιθανῷ	πιθανῇ	πιθανῷ	πιθανοῖς	πιθαναῖς	πιθανοῖς	πιθανοῖν	πιθαναῖν	πιθανοῖν

πιθανός, ή, ός [ῐᾰ]. Autre écriture : πιϑανός.

1. Capable de persuader, persuasif, qui trouve créance.
   1. (En parlant de personnes) Qui trouve créance auprès de quelqu'un.
   2. (En parlant de choses) Croyable vraisemblable.
2. (Passif) Qui est ou peut être persuadé.
   1. Crédule.
   2. Obéissant, docile.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952