προσευχή

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel
Nominatif	η	προσευχή	οι	προσευχές
Génitif	της	προσευχής	των	προσευχών
Accusatif	τη(ν)	προσευχή	τις	προσευχές
Vocatif		προσευχή		προσευχές

προσευχή (prosevkhí) /pɾɔ.sef.ˈçi/ féminin

1. Prière.

Dérivés

• προσεύχομαι

Grec ancien

Nom commun

Cas	Singulier		Pluriel		Duel
Nominatif	ἡ	προσευχή	αἱ	προσευχαί	τὼ	προσευχά
Vocatif		προσευχή		προσευχαί		προσευχά
Accusatif	τὴν	προσευχήν	τὰς	προσευχάς	τὼ	προσευχά
Génitif	τῆς	προσευχῆς	τῶν	προσευχῶν	τοῖν	προσευχαῖν
Datif	τῇ	προσευχῇ	ταῖς	προσευχαῖς	τοῖν	προσευχαῖν

προσευχή, ῆς (ἡ) féminin (proseukhế) /pro.se͜ʊ.ˈkʰɛ/

1. Prière.
2. Lieu de prière.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, 1952, éditions Jean de Gigord, Paris