φρόνιμος

Grec

Étymologie

Du grec ancien.

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	φρόνιμος	η	φρόνιμη	το	φρόνιμο
génitif	του	φρόνιμου	της	φρόνιμης	του	φρόνιμου
accusatif	το(ν)	φρόνιμο	τη(ν)	φρόνιμη	το	φρόνιμο
vocatif		φρόνιμε		φρόνιμη		φρόνιμο
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	φρόνιμοι	οι	φρόνιμες	τα	φρόνιμα
génitif	των	φρόνιμων	των	φρόνιμων	των	φρόνιμων
accusatif	τους	φρόνιμους	τις	φρόνιμες	τα	φρόνιμα
vocatif		φρόνιμοι		φρόνιμες		φρόνιμα

φρόνιμος ^(frόnimos) /ˈfɾɔ.ni.mɔs/

1. Raisonnable, sage, sensé.

Synonymes

• σοφός
• συνετός

Grec ancien

Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Adjectif

Cas	Singulier			Pluriel			Duel
	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	ϕρόνιμος	ϕρόνιμος	ϕρόνιμον	ϕρόνιμοι	ϕρόνιμοι	ϕρόνιμα	ϕρονίμω	ϕρονίμω	ϕρονίμω
Vocatif	ϕρόνιμε	ϕρόνιμε	ϕρόνιμον	ϕρόνιμοι	ϕρόνιμοι	ϕρόνιμα	ϕρονίμω	ϕρονίμω	ϕρονίμω
Accusatif	ϕρόνιμον	ϕρόνιμον	ϕρόνιμον	ϕρονίμους	ϕρονίμους	ϕρόνιμα	ϕρονίμω	ϕρονίμω	ϕρονίμω
Génitif	ϕρονίμου	ϕρονίμου	ϕρονίμου	ϕρονίμων	ϕρονίμων	ϕρονίμων	ϕρονίμοιν	ϕρονίμοιν	ϕρονίμοιν
Datif	ϕρονίμῳ	ϕρονίμῳ	ϕρονίμῳ	ϕρονίμοις	ϕρονίμοις	ϕρονίμοις	ϕρονίμοιν	ϕρονίμοιν	ϕρονίμοιν

φρόνιμος, ος, ον [ῐ]. Ancienne écriture : ϕρόνιμος.

1. Sensé, qui a sa raison, qui est dans son bon sens.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952