χριστός

Voir aussi : Χριστός

Grec

Étymologie

Du grec ancien χριστός, khristós (« oint »).

Adjectif

cas	singulier
	masculin		féminin		neutre
nominatif	ο	χριστός	η	χριστή	το	χριστό
génitif	του	χριστού	της	χριστής	του	χριστού
accusatif	το(ν)	χριστό	τη(ν)	χριστή	το	χριστό
vocatif		χριστέ		χριστή		χριστό
cas	pluriel
	masculin		féminin		neutre
nominatif	οι	χριστοί	οι	χριστές	τα	χριστά
génitif	των	χριστών	των	χριστών	των	χριστών
accusatif	τους	χριστούς	τις	χριστές	τα	χριστά
vocatif		χριστοί		χριστές		χριστά

χριστός ^(khristόs) /xɾi.ˈstɔs/

1. Oint, sacré.

Grec ancien

Étymologie

Participe passé de χρίω, khríô.

Adjectif

Cas	Singulier			Pluriel			Duel
	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	χριστός	χριστή	χριστόν	χριστοί	χρισταί	χριστά	χριστώ	χριστά	χριστώ
Vocatif	χριστέ	χριστή	χριστόν	χριστοί	χρισταί	χριστά	χριστώ	χριστά	χριστώ
Accusatif	χριστόν	χριστήν	χριστόν	χριστούς	χριστάς	χριστά	χριστώ	χριστά	χριστώ
Génitif	χριστοῦ	χριστῆς	χριστοῦ	χριστῶν	χριστῶν	χριστῶν	χριστοῖν	χρισταῖν	χριστοῖν
Datif	χριστῷ	χριστῇ	χριστῷ	χριστοῖς	χρισταῖς	χριστοῖς	χριστοῖν	χρισταῖν	χριστοῖν

χριστός, khristós

1. Oint, enduit, graissé.
2. (Postérieur) Qui a reçu l'onction.
3. (Actif) Qui sert à oindre.

Dérivés

• Χριστός

Mots dérivés dans d’autres langues

• latin : christus

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, éditions Jean de Gigord, Paris, 1952