ἀδιάλειπτος
Article et définitions du Wiktionnaire, le dictionnaire libre.
Sommaire |
Grec ancien
Étymologie
- Néant
Adjectif
| SINGULIER | |||
|---|---|---|---|
| Cas | Masculin | Féminin | Neutre |
| Nominatif | ἀδιάλειπτος | ἀδιάλειπτος | ἀδιάλειπτον |
| Vocatif | ἀδιάλειπτε | ἀδιάλειπτε | ἀδιάλειπτον |
| Accusatif | ἀδιάλειπτον | ἀδιάλειπτον | ἀδιάλειπτον |
| Génitif | ἀδιαλείπτου | ἀδιαλείπτου | ἀδιαλείπτου |
| Datif | ἀδιαλείπτῳ | ἀδιαλείπτῳ | ἀδιαλείπτῳ |
| PLURIEL | |||
| Cas | Masculin | Féminin | Neutre |
| Nominatif | ἀδιάλειπτοι | ἀδιάλειπτοι | ἀδιάλειπτα |
| Vocatif | ἀδιάλειπτοι | ἀδιάλειπτοι | ἀδιάλειπτα |
| Accusatif | ἀδιαλείπτους | ἀδιαλείπτους | ἀδιάλειπτα |
| Génitif | ἀδιαλείπτων | ἀδιαλείπτων | ἀδιαλείπτων |
| Datif | ἀδιαλείπτοις | ἀδιαλείπτοις | ἀδιαλείπτοις |
| DUEL | |||
| Cas | Masculin | Féminin | Neutre |
| Nominatif | ἀδιαλείπτω | ἀδιαλείπτω | ἀδιαλείπτω |
| Accusatif | ἀδιαλείπτω | ἀδιαλείπτω | ἀδιαλείπτω |
| Génitif | ἀδιαλείπτοιν | ἀδιαλείπτοιν | ἀδιαλείπτοιν |
| Datif | ἀδιαλείπτοιν | ἀδιαλείπτοιν | ἀδιαλείπτοιν |
ἀδιάλειπτος, ος, ον
Références
- Abrégé du dictionnaire GREC FRANÇAIS, Anatole Bailly (1901)
- Grammaire grecque E. Ragon, A. Dain, J.-A. de Foucault, P. Poulain (1952), éditions J. de Gigord, Paris
