ἀδιάλειπτος

Grec ancien

Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Adjectif

Singulier

Cas	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	ἀδιάλειπτος	ἀδιάλειπτος	ἀδιάλειπτον
Vocatif	ἀδιάλειπτε	ἀδιάλειπτε	ἀδιάλειπτον
Accusatif	ἀδιάλειπτον	ἀδιάλειπτον	ἀδιάλειπτον
Génitif	ἀδιαλείπτου	ἀδιαλείπτου	ἀδιαλείπτου
Datif	ἀδιαλείπτῳ	ἀδιαλείπτῳ	ἀδιαλείπτῳ

Pluriel

Cas	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	ἀδιάλειπτοι	ἀδιάλειπτοι	ἀδιάλειπτα
Vocatif	ἀδιάλειπτοι	ἀδιάλειπτοι	ἀδιάλειπτα
Accusatif	ἀδιαλείπτους	ἀδιαλείπτους	ἀδιάλειπτα
Génitif	ἀδιαλείπτων	ἀδιαλείπτων	ἀδιαλείπτων
Datif	ἀδιαλείπτοις	ἀδιαλείπτοις	ἀδιαλείπτοις

Duel

Cas	Masculin	Féminin	Neutre
Nominatif	ἀδιαλείπτω	ἀδιαλείπτω	ἀδιαλείπτω
Accusatif	ἀδιαλείπτω	ἀδιαλείπτω	ἀδιαλείπτω
Génitif	ἀδιαλείπτοιν	ἀδιαλείπτοιν	ἀδιαλείπτοιν
Datif	ἀδιαλείπτοιν	ἀδιαλείπτοιν	ἀδιαλείπτοιν

ἀδιάλειπτος, ος, ον

1. Non interrompu.

Références

• Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
• Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, 1952, éditions Jean de Gigord, Paris