ἐκκλησία
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Grec ancien [modifier]
Étymologie
- De ἔκκλητος, ékklêtos (« sommé ») participe passé de ἐκκαλέω, ekkaléô (« sommer ») dérivé de ἐκ, ek (« hors ») et de καλέω, kaléô (« appeler »).
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | ἡ | ἐκκλησία | αἱ | ἐκκλησίαι | τὼ | ἐκκλησία |
| Vocatif | ἐκκλησία | ἐκκλησίαι | ἐκκλησία | |||
| Accusatif | τὴν | ἐκκλησίαν | τὰς | ἐκκλησίας | τὼ | ἐκκλησία |
| Génitif | τῆς | ἐκκλησίας | τῶν | ἐκκλησιῶν | τοῖν | ἐκκλησίαιν |
| Datif | τῇ | ἐκκλησίᾳ | ταῖς | ἐκκλησίαις | τοῖν | ἐκκλησίαιν |
ἐκκλησία, ekklêsía /ekː.lɛː.ˈsi.aː/ féminin
Variantes
- ἐκκλεισία (Thessalien)