ὀστέον
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Grec ancien
Étymologie
- De l’indo-européen commun h₃estH, qui a également donné अस्थि asthi en sanskrit, ոսկր oskr en arménien ancien, et os en latin.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel | Duel | |||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Nominatif | τὸ | ὀστέον | τὰ | ὀστέα | τὼ | ὀστέω |
| Vocatif | ὀστέον | ὀστέα | ὀστέω | |||
| Accusatif | τὸ | ὀστέον | τὰ | ὀστέα | τὼ | ὀστέω |
| Génitif | τοῦ | ὀστέου | τῶν | ὀστέων | τοῖν | ὀστέοιν |
| Datif | τῷ | ὀστέῳ | τοῖς | ὀστέοις | τοῖν | ὀστέοιν |
ὀστέον, ostéon /os.ˈte.on/ neutre
Variantes
Références
- Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français, 1901, Hachette
- Alphonse Dain, Jules-Albert de Foucault, Pierre Poulain, Grammaire grecque Éloi-Jules Ragon, 1952, éditions Jean de Gigord, Paris