Annexe:Conjugaison en français/venter

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher
Conjugaison en français
venter
Verbe du premier groupe,
conjugué comme {{fr-conj-1}}

venter, verbe impersonnel (au singulier uniquement) du 1er groupe, conjugué avec l’auxiliaire avoir.


Sommaire

[modifier] Modes impersonnels

 Mode   Présent   Passé 
 Infinitif     venter  /vɑ̃.te/  avoir  venté  /a.vwaʁ vɑ̃.te/
Gérondif   en  ventant  /ɑ̃ vɑ̃.tɑ̃/  en ayant  venté  /ɑ̃.n‿ɛ.jɑ̃ vɑ̃.te/
 Participe    ventant  /vɑ̃.tɑ̃/   venté  /vɑ̃.te/

[modifier] Indicatif

Présent
il  vente  /il vɑ̃t/
Passé composé
il a  venté  /i.l‿a vɑ̃.te/
Imparfait
il  ventait  /il vɑ̃.tɛ/
Plus-que-parfait
il avait  venté  /i.l‿a.vɛ vɑ̃.te/
Passé simple
il  venta  /il vɑ̃.ta/
Passé antérieur
il eut  venté  /i.l‿y vɑ̃.te/
Futur simple
il  ventera  /il vɑ̃.tə.ʁa/
Futur antérieur
il aura  venté  /i.l‿o.ʁa vɑ̃.te/

[modifier] Subjonctif

Présent
qu’il  vente  /k‿il vɑ̃t/
Passé
qu’il ait  venté  /k‿i.l‿ɛ vɑ̃.te/
Imparfait
qu’il  ventât  /k‿il vɑ̃.ta/
Plus-que-parfait
qu’il eût  venté  /k‿i.l‿y vɑ̃.te/

[modifier] Conditionnel

Présent
il  venterait  /il vɑ̃.tə.ʁɛ/
Passé 1re forme
il aurait  venté  /i.l‿o.ʁɛ vɑ̃.te/
 
Passé 2e forme
il eût  venté  /i.l‿y vɑ̃.te/

[modifier] Impératif

Présent
Passé
Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils