Annexe:Conjugaison en français/venter
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
| Conjugaison en français |
|---|
| venter |
| Verbe du premier groupe, conjugué comme {{fr-conj-1}} |
venter, verbe impersonnel (au singulier uniquement) du 1er groupe, conjugué avec l’auxiliaire avoir.
Sommaire |
[modifier] Modes impersonnels
| Mode | Présent | Passé | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitif | venter | /vɑ̃.te/ | avoir | venté | /a.vwaʁ vɑ̃.te/ | |
| Gérondif | en | ventant | /ɑ̃ vɑ̃.tɑ̃/ | en ayant | venté | /ɑ̃.n‿ɛ.jɑ̃ vɑ̃.te/ |
| Participe | ventant | /vɑ̃.tɑ̃/ | venté | /vɑ̃.te/ | ||
[modifier] Indicatif
|
|
|||||||||||||
|
|
|||||||||||||
|
|
|||||||||||||
|
|
|||||||||||||
[modifier] Subjonctif
|
|
|||||||||||||
|
|
|||||||||||||
[modifier] Conditionnel
|
|
|||||||||||||
|
||||||||||||||
[modifier] Impératif
|
|