aanwijzen

Néerlandais

Étymologie

De aan et wijzen.

Verbe

Présent		Prétérit
ik	wijs aan	wees aan
jij	wijst aan
hij, zij, het	wijst aan
wij	wijzen aan	wezen aan
jullie	wijzen aan
zij	wijzen aan
u	wijst aan	wees aan
Auxiliaire		Participe passé
hebben		aangewezen

aanwijzen transitif

1. Désigner, indiquer, montrer.
   • de dader aanwijzen : désigner le coupable.
   • de naald wijst het noorden aan : l’aiguille indique le nord.
   • gasten hun plaats aanwijzen : montrer leurs places aux invités.
   • met zijn vinger aanwijzen : montrer du doigt.
   • iemand als zijn erfgenaam aanwijzen : nommer qn. son héritier.
2. Désigner, attribuer.
   • een plaats aanwijzen : assigner un endroit.
   • iemand zijn deel in de winst aanwijzen : assigner à qn. sa part au bénéfice.
   • (Droit) voor de rechtbank of voor de aangewezen rechter : devant le tribunal ou le juge commis.
   • de aangewezen notaris : le notaire commis.

Synonymes

• aanduiden
• aangeven
• uitduiden
• wijzen

Prononciation

→ Prononciation manquante. (Ajouter)

• Pays-Bas  : écouter « aanwijzen [Prononciation ?] »