breken
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Néerlandais
Étymologie
Verbe
| Présent | Prétérit | ||
|---|---|---|---|
| ik | breek | brak | |
| jij | breekt | ||
| hij, zij, het | breekt | ||
| wij | breken | braken | |
| jullie | breken | ||
| zij | breken | ||
| u | breekt | brak | |
| Auxiliaire | Participe passé | ||
| hebben | gebroken | ||
breken /bɾeː.kǝː/ transitif
- briser, casser, rompre
- noten breken : briser des noix
- de stilte breken : rompre le silence
- (Technique) cisailler
breken intransitif
- Se casser, se briser
- (Technique) Se cisailler
- de bevestigingsbouten van het lager zijn gebroken : les boulons de fixation du palier se sont cisaillés
Prononciation
- Pays-Bas : écouter « breken [bɾeː.kǝː] »