caecus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

Latin [modifier]

Origine et histoire de « caecus » Étymologie

De l’indo-européen commun *káykos (« borgne ») [1]. Apparenté au grec ancien σκιά, skiá (« ombre ») [2], composé dont la première partie est apparentée à cae-lebs (« célibataire ») et au grec ancien καικίας, kaikías (« vent du nord »). Caecus correspond au gotique 𐌷𐌰𐌹𐌷𐍃 háihs (« borgne »), et au vieil irlandais cáech de même sens.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif caecus caeca caecum caeci caecae caeca
Vocatif caece caeca caecum caeci caecae caeca
Accusatif caecum caecam caecum caecos caecas caeca
Génitif caeci caecae caeci caecorum caecarum caecorum
Datif caeco caecae caeco caecis caecis caecis
Ablatif caeco caeca caeco caecis caecis caecis

caecus /ˈkae̯.kus/

  1. Aveugle.

Dérivés

Mots dérivés dans d’autres langues

Références Références

  1. Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (caecus)
  2. Julius Pokorny, Indogermanisches Etymologisches Woerterbuch, radical *kai-ko-