cerinus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Latin

Origine et histoire de « cerinus » Étymologie

De cera (« cire ») avec le suffixe -inus.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif cerinus cerina cerinum cerini cerinae cerina
Vocatif cerine cerina cerinum cerini cerinae cerina
Accusatif cerinum cerinam cerinum cerinos cerinas cerina
Génitif cerini cerinae cerini cerinorum cerinarum cerinorum
Datif cerino cerinae cerino cerinis cerinis cerinis
Ablatif cerino cerina cerino cerinis cerinis cerinis

cerinus /Prononciation ?/

  1. Jaune, cireux.
    • et haec autem et Persica et cerina ac silvestria ut uvae cadis condita usque ad alia nascentia aetatem sibi prorogant, reliquorum velocitas cito mitescentium transvolat. nuper in Baetica malina appellari coeperunt malis insita et alia amygdalina amygdalis. his intus in ligno nucleus amygdalae est, nec aliud pomum ingeniosius geminatum est. (Pline, Naturalis Historia)
      Ces prunes-noix, les pêches, les prunes cérines, les prunes sauvages, mises comme le raisin dans des tonneaux, se gardent jusqu'à la récolte suivante. Quant aux autres prunes, elles mûrissent rapidement et passent rapidement aussi. Récemment, dans la Bétique, on a greffé des pruniers sur des pommiers, ce qui a donné un produit appelé prune-pomme. On a greffé aussi des pruniers sur des amandiers, et obtenu la prune-amande : le noyau renferme à l'intérieur une véritable amande; aucun fruit n'est plus ingénieusement doublé. (traduction)

Références Références

Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils