chin
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Français [modifier]
Étymologie
- (race de chien) Du japonais tchin « royal ».
Nom commun 1
chin /ʃin/
Variantes orthographiques
Nom commun 2
chin /Prononciation ?/ masculin
- (Zootechnie) Synonyme d’épagneul japonais (race de chien).
Anglais [modifier]
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
chin /Prononciation ?/
- (Anatomie) Menton.
Prononciation
- États-Unis (région ?) : écouter « chin »
Occitan [modifier]
| Cette page est considérée comme une ébauche à compléter en occitan. Si vous possédez quelques connaissances sur le sujet, vous pouvez les partager en modifiant dès à présent cette page (en cliquant sur le lien « modifier »). |
Étymologie
- Louis Alibert et Joan Coromines défendent tous deux l'idée d'un emprunt au français chien. Selon Aitor Carrera, il s’agit plus probablement d’un emprunt ancien au francoprovençal, voir le mot dans les dialectes modernes de Celle San Vito cìn, de Savoie shîn, tsin, du Val d’Aoste tseun.
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| chin /Prononciation ?/ |
chins /Prononciation ?/ |
chin /Prononciation ?/ masculin
Note
On retrouve le terme dans une grande partie du domaine occitan (Limousin, Provence et Languedoc).
Synonymes
Références
- L'Escomessa, CREO Provença, Dictionnaire provençal français, 2003
- Loís Alibèrt, Dictionnaire occitan-français selon les parlers languedociens, Institut d'Estudis Occitans, 1997 (ISBN 2-85910-069-5)
- (ca) Aitor Carrera, L'Occità: Gramàtica i diccionari bàsics - Occità referencial i aranès, 2011, p. 190
- Joan Coromines, Diccionari etimològic i complementari de la llengua catalana, T. IV, p. 578