congruent
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Français
Étymologie
- Du latin congruens.
Adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | congruent /kɔ̃.ɡʁy.ɑ̃/ |
congruents /kɔ̃.ɡʁy.ɑ̃/ |
| Féminin | congruente /kɔ̃.ɡʁy.ɑ̃/ |
congruentes /kɔ̃.ɡʁy.ɑ̃/ |
congruent /kɔ̃.ɡʁy.ɑ̃/
- Qui s’applique bien, qui convient.
- Arguments congruents.
- (Mathématiques) Qualifie deux objets mathématiques reliés par une congruence
Variantes orthographiques
Apparentés étymologiques
Traductions
- anglais : congruent (en)
- ido : kongruanta (io)
Références
- TLFi, Le Trésor de la langue française informatisé (1971-1994) (congruent)
- Dictionnaire de l’Académie française, neuvième édition, 1992– (congruent)
- Dictionnaire de l’Académie française, huitième édition, 1932-1935 (congruent)
- Émile Littré, Dictionnaire de la langue française, 1872-1877 (congruent)
[modifier] Anglais
Étymologie
- Du latin congruens.
Adjectif
| Nature | Forme |
|---|---|
| Positif | congruent /Prononciation ?/ |
| Comparatif | more congruent /Prononciation ?/ |
| Superlatif | most congruent /Prononciation ?/ |
congruent /ˈkɒŋ.ɡɹu.ənt/ ou /kən.ˈɡɹu.ənt/ ou /kəŋ.ˈɡɹu.ənt/
- Correspondant.
- be congruent : Concorder, convenir, correspondre, coïncider.
[modifier] Néerlandais
Étymologie
- Du latin congruens.
Adjectif
congruent /Prononciation ?/