contumax

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Français

Origine et histoire de « contumax » Étymologie

Du latin contumax (« rebelle, orgueilleux »).

Nom commun

Invariable
contumax
/Prononciation ?/

contumax masculin et féminin identiques

  1. (Droit) Accusé qui se soustrait à la justice criminelle.
  2. (Par extension) Justiciable de la justice criminelle, condamné par contumace.

Synonymes

Références Références

[modifier] Latin

Origine et histoire de « contumax » Étymologie

Du radical indo-européen commun *tem- [1] qui est dans tem-no, con-temno (« mépriser »), contumelia (« abus »).

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif contumax contumax contumax contumācēs contumācēs contumācia
Vocatif contumax contumax contumax contumācēs contumācēs contumācia
Accusatif contumācem contumācem contumax contumācēs contumācēs contumācia
Génitif contumācis contumācis contumācis contumācium contumācium contumācium
Datif contumācī contumācī contumācī contumācibus contumācibus contumācibus
Ablatif contumācī contumācī contumācī contumācibus contumācibus contumācibus

contumax /Prononciation ?/ (comparatif : contumacior)

  1. Insolent.
  2. Obstiné.
  3. (Droit) Contumax, rebelle.
    • contumax est, qui … litteris evocatus, praesentiam, sui facere contemnet, Dig. 42, 1, 53

Dérivés

Références Références

  • Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (contumax)
  • [1] Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (contumax)
Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues