criticus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Latin
Étymologie
- Du grec ancien κριτικός, kritikos.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | criticus | critica | criticum | critici | criticae | critica |
| Vocatif | critice | critica | criticum | critici | criticae | critica |
| Accusatif | criticum | criticam | criticum | criticos | criticas | critica |
| Génitif | critici | criticae | critici | criticorum | criticarum | criticorum |
| Datif | critico | criticae | critico | criticis | criticis | criticis |
| Ablatif | critico | critica | critico | criticis | criticis | criticis |
criticus /Prononciation ?/
- Critique, de crise.
Apparentés étymologiques
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | criticus | criticī |
| Vocatif | critice | criticī |
| Accusatif | criticum | criticōs |
| Génitif | criticī | criticōrum |
| Datif | criticō | criticīs |
| Ablatif | criticō | criticīs |
criticus /Prononciation ?/ masculin
- Critique, juge des ouvrages de l'esprit.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (criticus)