delictum
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Latin
Étymologie
- Neutre substantivé de delictus.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | delictum | delicta |
| Vocatif | delictum | delicta |
| Accusatif | delictum | delicta |
| Génitif | delictī | delictōrum |
| Datif | delictō | delictīs |
| Ablatif | delictō | delictīs |
delictum /Prononciation ?/ neutre
- Délit, faute.
- delictum suom Suamque ut culpam expetere in mortalem sinat, Plaute. Am. 1, 2, 32
- delictum in se admittere, Ter. Ad. 4, 5, 48
- majore commisso delicto, César, B. G. 7, 4 fin.
- quo delictum majus est, eo poena est tardior, Cicéron. Caecin. 3
- ubi senatus delicti conscientia populum timet, Sall. J. 27, 3
- defendere delictum, Hor. A. P. 442 al.
- praeoccupatus in delicto, Vulgate. Galat. 6, 1
Forme de verbe
delictum /Prononciation ?/
- Supin de delinquo.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (delictum)
- Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (delictum)