delictum

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Latin

Origine et histoire de « delictum » Étymologie

Neutre substantivé de delictus.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif delictum delicta
Vocatif delictum delicta
Accusatif delictum delicta
Génitif delictī delictōrum
Datif delictō delictīs
Ablatif delictō delictīs

delictum /Prononciation ?/ neutre

  1. Délit, faute.
    • delictum suom Suamque ut culpam expetere in mortalem sinat, Plaute. Am. 1, 2, 32
    • delictum in se admittere, Ter. Ad. 4, 5, 48
    • majore commisso delicto, César, B. G. 7, 4 fin.
    • quo delictum majus est, eo poena est tardior, Cicéron. Caecin. 3
    • ubi senatus delicti conscientia populum timet, Sall. J. 27, 3
    • defendere delictum, Hor. A. P. 442 al.
    • praeoccupatus in delicto, Vulgate. Galat. 6, 1

Forme de verbe

delictum /Prononciation ?/

  1. Supin de delinquo.

Références Références

  • Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (delictum)
  • Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (delictum)
Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues