doctrina

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

Français [modifier]

Forme de verbe

Conjugaison du verbe doctriner
Indicatif Présent
Imparfait
Passé simple
il/elle/on doctrina
Futur simple

doctrina /dɔk.tʁi.na/

  1. Troisième personne du singulier du passé simple de doctriner.

Catalan [modifier]

Origine et histoire de « doctrina » Étymologie

Du latin doctrina (« enseignement, leçon »).

Nom commun

Singulier Pluriel
doctrina
/Prononciation ?/
doctrines
/Prononciation ?/

doctrina /Prononciation ?/ féminin

  1. Doctrine.

Espagnol [modifier]

Origine et histoire de « doctrina » Étymologie

Du latin doctrina (« enseignement, leçon »).

Nom commun

Singulier Pluriel
doctrina
/Prononciation ?/
doctrinas
/Prononciation ?/

doctrina /Prononciation ?/ féminin

  1. Doctrine.

Latin [modifier]

Origine et histoire de « doctrina » Étymologie

De doceo, peut-être, par opposition à disciplina (« apprentissage, travail fourni par le disciple »), la crase de doctor+-ina (« enseignement fourni par le maitre »).

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif doctrină doctrinae
Vocatif doctrină doctrinae
Accusatif doctrinăm doctrinās
Génitif doctrinae doctrinārŭm
Datif doctrinae doctrinīs
Ablatif doctrinā doctrinīs

doctrina /Prononciation ?/ féminin

  1. Enseignement, formation.
    • Stilponem, Megaricum philosophum, acutum sane hominem et probatum temporibus illis accepimus. Hunc scribunt ipsius familiares et ebriosum et mulierosum fuisse, neque haec scribunt vituperantes, sed potius ad laudem; vitiosam enim naturam ab eo sic edomitam et conpressam esse doctrina, ut nemo umquam vinulentum illum, nemo in eo libidinis vestigium viderit. (Cicéron, De fato)
      Stilpon, ce philosophe mégarique, était, à ce que l’on nous rapporte, un homme fort ingénieux, et jouissait, de son temps, d’une assez belle renommée. Nous pouvons voir, dans les propres écrits de ses amis, qu’il éprouvait une vive inclination pour le vin et les femmes ; et ce n’est pas pour le décrier qu’ils en parlent, mais plutôt pour le louer ; car ils ajoutent qu’il avait tellement dompté et subjugué cette nature vicieuse par la force de la discipline, que jamais homme au monde ne le surprit dans l’ivresse ou agité de mauvaises passions. (Du Destin)


Dérivés

Références Références