edzino

Espéranto

Étymologie

De edzo (« mari, époux ») avec le suffixe féminin -in-.

Nom commun

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	edzino /ed.ˈzi.no/	edzinoj /ed.ˈzi.noj/
Accusatif	edzinon /ed.ˈzi.non/	edzinojn /ed.ˈzi.nojn/

edzino /ed.ˈzi.no/

1. Épouse, femme.
   • Amu edzinon plej kore, sed tenu ŝin bonmore.
   • Edzino pli elverŝas per funelo, ol edzo enverŝas per sitelo.
   • Edzo edzinon laŭdas, edzino edzon aplaŭdas.
   • Edzo kaj edzino estas nur unu.
   • Edzo kaj edzino -- ĉiela difino.
   • Elektu edzinon laŭ deveno kaj ne laŭ mieno.
   • Esti sub la ŝuo (de sia edzino).
   • Inter fremdaj ŝi estas edzino-anĝelo, kun la edzo ŝi estas demono kruela.
   • Kiu batas edzinon, tiu vundas sin mem.
   • Ne punu edzinon antaŭ infanaj okuloj, ne punu infanojn antaŭ fremduloj.
   • Per oreloj, ne per okuloj, edzinon elektu.
   • Se edzino ordonas, domo ordon ne konas.
   • Vi sekretos al edzino, ŝi sekretos al fratino, kaj tiel la sekreto promenados sen fino.

Dérivés

• edziniĝi, se marier
• eksedzino, ex-femme