erraticus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Latin [modifier]
Étymologie
- De errare.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | erraticus | erratica | erraticum | erratici | erraticae | erratica |
| Vocatif | erratice | erratica | erraticum | erratici | erraticae | erratica |
| Accusatif | erraticum | erraticam | erraticum | erraticos | erraticas | erratica |
| Génitif | erratici | erraticae | erratici | erraticorum | erraticarum | erraticorum |
| Datif | erratico | erraticae | erratico | erraticis | erraticis | erraticis |
| Ablatif | erratico | erratica | erratico | erraticis | erraticis | erraticis |
erraticus /Prononciation ?/
- Errant, vagabond, sauvage.
- (Botanique) Qui pousse de tous côtés, rampante, grimpante, en parlant d’une plante.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (erraticus)