erraticus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Latin

Origine et histoire de « erraticus » Étymologie

De errare.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif erraticus erratica erraticum erratici erraticae erratica
Vocatif erratice erratica erraticum erratici erraticae erratica
Accusatif erraticum erraticam erraticum erraticos erraticas erratica
Génitif erratici erraticae erratici erraticorum erraticarum erraticorum
Datif erratico erraticae erratico erraticis erraticis erraticis
Ablatif erratico erratica erratico erraticis erraticis erraticis

erraticus /Prononciation ?/

  1. Errant, vagabond, sauvage.
  2. (Botanique) Qui pousse de tous côtés, rampante, grimpante, en parlant d’une plante.

Références Références

Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues