exortus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Latin [modifier]
Étymologie
- De exorior (« monter hors de »).
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | exortus | exortūs |
| Vocatif | exortus | exortūs |
| Accusatif | exortum | exortūs |
| Génitif | exortūs | exortuum |
| Datif | exortūi ou exortū |
exortibus |
| Ablatif | exortū | exortibus |
exortus /Prononciation ?/ masculin
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | exortus | exorta | exortum | exorti | exortae | exorta |
| Vocatif | exorte | exorta | exortum | exorti | exortae | exorta |
| Accusatif | exortum | exortam | exortum | exortos | exortas | exorta |
| Génitif | exorti | exortae | exorti | exortorum | exortarum | exortorum |
| Datif | exorto | exortae | exorto | exortis | exortis | exortis |
| Ablatif | exorto | exorta | exorto | exortis | exortis | exortis |
exortus /Prononciation ?/
- Participe passé de exorior.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (exortus)