flamen
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Latin
Étymologie
- (Nom commun 1) De l’indo-européen commun *bhlagh-men [1] (« prêtre ») qui donne brahmane en français via le sanscrit, d’un radical *bhlagh (« tuer, sacrifier ») → voir blotan en anglo-saxon, blozan en vieux haut allemand (« sacrifier »), θλάω, thláô (« meurtrir, broyer ») en grec ancien.
- (Nom commun 2) De flo (« souffler ») avec le suffixe -men.
Nom commun 1
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | flamen | flaminēs |
| Vocatif | flamen | flaminēs |
| Accusatif | flaminem | flaminēs |
| Génitif | flaminis | flaminum |
| Datif | flaminī | flaminibus |
| Ablatif | flaminē | flaminibus |
flamen /Prononciation ?/ masculin (équivalent féminin : flaminica)
Dérivés
- flamina ou flaminica
- flaminalis, ex-flamine
- flaminatus, flaminat, dignité de flamine
- flaminia, maison du flamine
- flaminium et flamonium, dignité de flamine
- Flaminius, Flamininus, nom d'homme
Apparentés étymologiques
Mots dérivés dans d’autres langues
- anglais : flamen
- français : flamine, flaminique
Nom commun 2
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | flamen | flamina |
| Vocatif | flamen | flamina |
| Accusatif | flamen | flamina |
| Génitif | flaminĭs | flaminum |
| Datif | flaminī | flaminibus |
| Ablatif | flaminē | flaminibus |
flamen /Prononciation ?/ neutre
- Souffle, vent, brise.
Synonymes
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (flamen)
- [1] Pokorny *bhlaghmen