idoneus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

Latin [modifier]

Origine et histoire de « idoneus » Étymologie

Il est formé [1] avec le même suffixe que extra-neus (« extérieur, étranger »), ultro-neus (« libre »), comme dans ces mots, la première partie est un adverbe *ido qui est sorti de l’usage, mais qui a son analogue dans quando et qui a dû signifier « ici, à présent » ; ido-neus « ce qui est approprié au lieu ou au moment présent », de là le sens « convenable, capable ».

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif idoneus idonea idoneum idonei idoneae idonea
Vocatif idonee idonea idoneum idonei idoneae idonea
Accusatif idoneum idoneam idoneum idoneos idoneas idonea
Génitif idonei idoneae idonei idoneorum idonearum idoneorum
Datif idoneo idoneae idoneo idoneis idoneis idoneis
Ablatif idoneo idonea idoneo idoneis idoneis idoneis

idoneus /Prononciation ?/

  1. Idoine, propre à, convenable.
    • idoneus ad muniendum, Nep.
      propre au travail des fortifications.
    • consilia idonea ad hoc nostrum negotium. Cic. Att. V, 6.

Dérivés

Références Références

  • Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (idoneus)
  • [1] Michel Bréal et Anatole Bailly, Dictionnaire étymologique latin, Hachette, Paris, 1885, en ligne