kolego

Espéranto

Étymologie

(1) Du latin collega.

(2) De kolo (« cou ») avec le suffixe augmentatif -eg-.

Nom commun 1

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	kolego /ko.ˈle.ɡo/	kolegoj /ko.ˈle.ɡoj/
Accusatif	kolegon /ko.ˈle.ɡon/	kolegojn /ko.ˈle.ɡojn/

kolego /ko.ˈle.ɡo/

1. Collègue.
   • Kuracisto tre ŝatata de siaj kolegoj.

     Un médecin très apprécié de ses collègues.

Nom commun 2

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	kolego /ko.ˈle.ɡo/	kolegoj /ko.ˈle.ɡoj/
Accusatif	kolegon /ko.ˈle.ɡon/	kolegojn /ko.ˈle.ɡojn/

kolego /ko.ˈle.ɡo/

1. (Par plaisanterie) Long cou.
   • Kial la ĝirafo neniam estas sola? Ĉar ĝi havas kolegon.

     Pourquoi la girafe n’est jamais seule ? Parce qu’elle a un long cou.

Ido

Étymologie

Du latin collega.

Nom commun

kolego /kɔ.ˈlɛ.gɔ/ (pluriel : kolegi /kɔ.ˈlɛ.gi/)

1. Collègue.