latine
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Français [modifier]
Forme d’adjectif
latine /la.tin/ féminin singulier
- Féminin singulier de latin.
Anagrammes
Espéranto [modifier]
Étymologie
Adverbe
latine
- À la manière latine.
- En latin, dans la langue latine.
Italien [modifier]
Forme d’adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | latino /la.'ti.no/ |
latini /la.'ti.ni/ |
| Féminin | latina /la.'ti.na/ |
latine /la.'ti.ne/ |
latine /la.ˈti.na/
- Féminin pluriel de latino.
Forme de nom commun
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | latino /la.'ti.no/ |
latini /la.'ti.ni/ |
| Féminin | latina /la.'ti.na/ |
latine /la.'ti.ne/ |
latine /la.ˈti.na/
- Féminin pluriel de latino.
Latin [modifier]
Étymologie
Adverbe
latine invariable
- En latin, en langue latine.
- Latine loqueris ?
- Est-ce que tu parles latin ? Parlez-vous latin ? (C. Desessard, Le latin sans peine)
- Luculenter latine scio.
- Je connais parfaitement le latin.
- Latine loqueris ?
- En bon latin, en latin correct.
- Eodem tempore M. Herennius in mediocribus oratoribus latine et diligenter loquentibus numeratus est.
- À cette même époque, M. Hérennius fut au nombre de ces orateurs mineurs qui parlaient en bon latin et dans une langue soignée. (Cicéron, Brutus, de claris oratoribus)
- Eodem tempore M. Herennius in mediocribus oratoribus latine et diligenter loquentibus numeratus est.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (latine)