magnus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Latin [modifier]
Étymologie
- Du radical de mag-is avec le suffixe -nus. C’est un ancien participe passé en -nus → voir compleo et plenus dont un équivalent en -tus est mactus (« honoré, glorifié »).
- Apparenté à Maia (« Maïa »), au grec ancien μέγας, mégas (« grand »).
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | magnus | magna | magnum | magni | magnae | magna |
| Vocatif | magne | magna | magnum | magni | magnae | magna |
| Accusatif | magnum | magnam | magnum | magnos | magnas | magna |
| Génitif | magni | magnae | magni | magnorum | magnarum | magnorum |
| Datif | magno | magnae | magno | magnis | magnis | magnis |
| Ablatif | magno | magna | magno | magnis | magnis | magnis |
magnus /ˈmaŋ.nus/ (comparatif : major, superlatif : maximus)
- Grand.
- Carolus Magnus
- Charlemagne
- Magna Brittannia
- Grande-Bretagne
- Mare magnum
- Grande mer
- Important.
- Magnum fuit mittere.
- C’était une grosse affaire que d’envoyer ; C’était difficile d’envoyer.
Synonymes
Dérivés
- Magna Graecia
- magnaevus
- magnalia
- magnanimis
- magnanimitas
- magnanimus
- magnarius
- magnatus
- magne
- magnes
- Magnesia
- MagniCampi
- magnipendo
- magnicies
- magnidicus
- magnifacio
- magnifice
- magnificus
- magniloquus, magniloquax
- magnisonus
- magnitas
- magnities
- magnitudo
- magnopere
- permagnus
Apparentés étymologiques
Voir aussi
- magnus sur Wikipédia

Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (magnus)
- [1] Julius Pokorny, Indogermanisches etymologisches Wörterbuch, 1959, en ligne *megh