magnus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

Latin [modifier]

Origine et histoire de « magnus » Étymologie

Du radical de mag-is avec le suffixe -nus. C’est un ancien participe passé en -nus → voir compleo et plenus dont un équivalent en -tus est mactus (« honoré, glorifié »).
Apparenté à Maia (« Maïa »), au grec ancien μέγας, mégas (« grand »).

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif magnus magna magnum magni magnae magna
Vocatif magne magna magnum magni magnae magna
Accusatif magnum magnam magnum magnos magnas magna
Génitif magni magnae magni magnorum magnarum magnorum
Datif magno magnae magno magnis magnis magnis
Ablatif magno magna magno magnis magnis magnis

magnus /ˈmaŋ.nus/ (comparatif : major, superlatif : maximus)

  1. Grand.
    • Carolus Magnus
    Charlemagne
    • Magna Brittannia
    Grande-Bretagne
    • Mare magnum
    Grande mer
  2. Important.
    • Magnum fuit mittere.
    C’était une grosse affaire que d’envoyer ; C’était difficile d’envoyer.

Synonymes

Dérivés

Apparentés étymologiques

Voir aussi Voir aussi

Références Références