mancus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Latin

Origine et histoire de « mancus » Étymologie

Julius Pokorny [1] rattache ce mot à manus (« main » → voir manciola) en mentionnant l'italien manca (« [main] gauche ») et fait dériver l'italien mancare (« manquer ») du radical *men- (« petit, peu ») qui donne le grec ancien μόνος, monos (« seul ») et l'allemand mangeln (« manquer »).

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif mancus manca mancum manci mancae manca
Vocatif mance manca mancum manci mancae manca
Accusatif mancum mancam mancum mancos mancas manca
Génitif manci mancae manci mancorum mancarum mancorum
Datif manco mancae manco mancis mancis mancis
Ablatif manco manca manco mancis mancis mancis

mancus /Prononciation ?/

  1. Mutilé, manchot.
    • mancus et membris omnibus captus ac debilis, Cicéron. Rab. Perd. 7, 21
  2. Manquant, défectueux.
    • talibus officiis prope mancus, Horace. Ep. 2, 2, 21

Références Références

Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues