marras
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Français
Forme de verbe
| Indicatif |
| Passé simple |
| tu te marras |
marras /ma.ʁa/
- Deuxième personne du singulier du passé simple du verbe marrer.
[modifier] Finnois
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Nominatif | marras | martaat |
| Génitif | martaan | martaiden martatitten |
| Partitif | marrasta | martaita |
| Accusatif | marras [1] martaan [2] |
martaat |
| Inessif | martaassa | martaissa |
| Illatif | martaaseen | martaisiin martaihin |
| Élatif | martaasta | martaista |
| Adessif | martaalla | martailla |
| Allatif | martaalle | martaille |
| Ablatif | martaalta | martailta |
| Essif | martaana | martaina |
| Translatif | martaaksi | martaiksi |
| Abessif | martaatta | martaitta |
| Instructif | — | martain |
| Comitatif | — | martaine [3] |
| Distributif | — | martaittain |
| Prolatif | — | martaitse |
|
||
marras /ˈmɑ.rːɑs/ incomparable
- (Soutenu) (Archaïsme) Inanimé, presque mort, sans vie, mort, mourant.
- Maa on marras.
- La terre est sans vie.
- Ryöstöretken uhri makasi martaana maan pinnassa.
- Le victime du pillage gisait à terre inanimée.
- Maa on marras.
Dérivés
Nom commun
marras /ˈmɑ.rːɑs/