merken

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

Français [modifier]

Origine et histoire de « merken » Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Nom commun

merken masculin

  1. (Cuisine) Mélange d’épices à base de piment, de coriandre, de sel préparé traditionnellement au Chili par les Mapuches.

Variantes orthographiques

Allemand [modifier]

Origine et histoire de « merken » Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Verbe

merken (prétérit : merkte, participe passé : gemerkt)

Mode ou
temps
Personne Forme
Présent 1re du sing. ich merke
2e du sing. du merkst
3e du sing. er merkt
Prétérit 1re du sing. ich merkte
Subjonctif II 1re du sing. ich merkte
Impératif 2e du sing. merk
2e du plur. merkt
Participe passé gemerkt
Auxiliaire haben
  1. Remarquer.
  2. Sentir.
  3. sich merken : retenir.
  4. S’apercevoir de.
    • Du merkst aber auch nie etwas.
      Tu ne t'aperçois jamais de rien.

Dérivés

Prononciation Prononciation

  •  : écouter « merken »

Néerlandais [modifier]

Origine et histoire de « merken » Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Verbe

merken transitif

  1. marquer
    • de afgeprijsde artikelen zijn met een rode stip gemerkt
      les articles démarqués sont signalés par un point rouge
  2. remarquer, apercevoir, s’aviser (de), discerner, percevoir
    • het is niet meer te merken
      il n’y paraît plus
    • iets laten merken
      faire sentir qc (à qn)
    • zonder iets te laten merken
      en ne faisant semblant de rien
    • ze liet duidelijk merken dat het haar verveelde
      elle ne cacha pas que cela l’ennuyait

Synonymes

Prononciation Prononciation

Prononciation manquante. (Ajouter)