ministru

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher
Voir aussi Voir aussi : ministrů

Sommaire

Roumain [modifier]

Noia 64 apps quanta.png Cette page est encore en construction et reste à compléter. Tenez-en compte en considérant son contenu.


Origine et histoire de « ministru » Étymologie

Du latin minister.
masculin Singulier Pluriel
cas non articulé articulé non articulé articulé
Nominatif
Accusatif
ministru ministrul miniștri miniștrii
Datif
Génitif
ministru ministrului miniștri miniștrilor
Vocatif

ministru /mi'ni.stru/ masculin (équivalent féminin : femeie-minístru)

  1. (Politique) Détenteur d'un ministère, ministre.
    • Jack Lang ește un fost ministru al culturluĭ.
      Jack Lang est un ancien ministre de la culture.
  2. (Religion) Prètre, ministre.
    • Ministru lui Dumnezeu.
      Ministre de Dieu.

Tchèque [modifier]

Forme de nom commun

ministru /Prononciation ?/

  1. Locatif singulier de ministr.
  2. Datif singulier de ministr.