morus
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
[modifier] Latin
Étymologie
- (Adjectif) Du grec ancien μωρός, môrós.
- (Nom commun) De morum (« mûre »), comparez avec le grec ancien μῶρα, μορέα.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | morus | mora | morum | mori | morae | mora |
| Vocatif | more | mora | morum | mori | morae | mora |
| Accusatif | morum | moram | morum | moros | moras | mora |
| Génitif | mori | morae | mori | mororum | morarum | mororum |
| Datif | moro | morae | moro | moris | moris | moris |
| Ablatif | moro | mora | moro | moris | moris | moris |
morus /Prononciation ?/
- Fou, extravagant.
- amor mores hominum moros et morosos facit, Plaute. Trin. 3, 2, 43
Dérivés
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | morus | morī |
| Vocatif | more | morī |
| Accusatif | morum | morōs |
| Génitif | morī | morōrum |
| Datif | morō | morīs |
| Ablatif | morō | morīs |
morus /Prononciation ?/ féminin
- (Botanique) Murier.
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (morus)
- Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (morus)