pant

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Anglais

Origine et histoire de « pant » Étymologie

De l'ancien français panteisier → voir panteler en français moderne.

Verbe

pant /Prononciation ?/

  1. Haleter.

Nom commun 1

Singulier Pluriel
pant
/Prononciation ?/
pants
/Prononciation ?/

pant

  1. Halètement.

Nom commun 2

Singulier Pluriel
pant
/Prononciation ?/
pants
/Prononciation ?/

pant

  1. Variante de pants.

[modifier] Tchèque

Origine et histoire de « pant » Étymologie

De l’allemand Band.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif pant panty
Vocatif pante panty
Accusatif pant panty
Génitif pantu pantů
Locatif pantu pantech
Datif pantu pantům
Instrumental pantem panty
Násuvný pant, u kterého je z jedné strany trn zakončen hlavičkou a z druhé zajištěn závlačkou.

pant /Prononciation ?/ masculin inanimé

  1. Gond, penture.

Voir aussi Voir aussi

  • pant sur Wikipédia (en tchèque) Article sur Wikipédia

Références Références

  • Jiří Rejzek, Dictionnaire étymologique tchèque, Leda, Prague, 2001, pour l’étymologie
Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues