plena

Voir aussi : pléna

Espéranto

Étymologie

Du latin plenus.

Adjectif

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	plena /'ple.na/	plenaj /'ple.naj/
Accusatif	plenan /'ple.nan/	plenajn /'ple.najn/

plena /ˈple.na/

1. Plein (rempli).
   • Plena glaso. Un verre plein.
2. Complet.
   • Plena vortaro. Un dictionnaire complet.
3. Plein (qui contient une grande quantité).
   • Tiu teksto estas plena je eraroj.

     Ce texte est plein d’erreurs.

Antonymes

• malplena

Dérivés

• malplena
• malplene
• malplenigi
• malplenigo
• malpleniĝi
• malpleniĝo
• malpleno
• plenaĝa

• plene
• plenigi
• plenigo
• pleniĝi
• pleniĝo
• plenkreska
• plenkreskulo
• plenluno

• pleno
• plenplena
• plenumi
• plenumiĝi
• replenigi
• replenigo
• repleniĝi
• repleniĝo

Ido

Étymologie

Du latin plenus.

Adjectif

plena /ˈplɛ.na/

1. Plein, plein.
2. Complet.

Tchèque

Étymologie

Du vieux slave пелена, pelena (« lange, toile »), apparenté au latin palla, pallium.

Nom commun

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	plena	pleny
Vocatif	pleno	pleny
Accusatif	plenu	pleny
Génitif	pleny	plen
Locatif	pleně	plenách
Datif	pleně	plenám
Instrumental	plenou	plenami

plena /Prononciation ?/ féminin

1. Lange, couche.
   • dětské pleny.

Variantes

• plenka

Paronymes

• pléna

Voir aussi

• plena sur Wikipédia (en tchèque) 

Références

• Ústav pro jazyk český (plena)