plenkreskulo

Espéranto

Étymologie

De plena (« plein, complet »), kreski (« grandir ») et -ul- (« individu »).

Nom commun

Cas	Singulier	Pluriel
Nominatif	plenkreskulo /plen.kres.'ku.lo/	plenkreskuloj /plen.kres.'ku.loj/
Accusatif	plenkreskulon /plen.kres.'ku.lon/	plenkreskulojn /plen.kres.'ku.lojn/

plenkreskulo /plen.kres.'ku.lo/

1. Adulte.
   • Oni ne povas konfidi al ŝi, kaj ankaŭ ne al la aliaj plenkreskuloj. — (Ulrich Matthias, Fajron sentas mi interne)

     On ne peut pas lui faire confiance, et aux autres adultes non plus.

Vocabulaire apparenté par le sens

• plenkreska