pronom
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Français [modifier]
Étymologie
- Du latin pronomen (même sens).
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| pronom | pronoms |
| /pʁɔ.nɔ̃/ | |
pronom /pʁɔ.nɔ̃/ masculin
- (Grammaire) Mot-outil qui peut prendre la place d’un syntagme nominal.
- Dans la phrase il est grand, il est un pronom personnel utilisé par exemple au lieu de l’homme.
Note
- Le pronom a souvent un déterminant qui lui correspond, comme ce et ce / cette, chacun et chaque, le mien et mon.
Dérivés
Hyperonymes
Traductions
- allemand : Pronomen (de), Fürwort (de)
- anglais : pronoun (en)
- catalan : pronom (ca)
- coréen : 대명사 (ko) (代名詞) (daemyeongsa)
- espagnol : pronombre (es)
- espéranto : pronomo (eo)
- féroïen : fornavn (fo)
- finnois : pronomini (fi)
- frison : foarnamwurd (fy)
- galicien : pronome (gl)
- grec : αντωνυμία (el) (andonimía)
- grec ancien : ἀντωνυμία (*) (antōnymía)
- ido : pronomo (io)
- interlingua : pronomine (ia)
- islandais : fornafn (is)
- italien : pronome (it)
- japonais : 代名詞 (ja) (daimeishi)
- latin : pronomen (la)
- lingala : mokitani-nkómbó (ln)
- néerlandais : voornaamwoord (nl)
- papiamento : pronòmber (*)
- persan : ضمیر (fa) (zamir), پیشنام (fa) (pishnam)
- polonais : zaimek (pl)
- portugais : pronome (pt)
- roumain : pronume (ro)
- russe : местоимение (ru) (mestoiménije)
- same du Nord : pronomen (*)
- suédois : pronomen (sv)
- tchèque : zájmeno (cs)
- turc : adıl (tr), zamir (tr)
Prononciation
- France, Paris : écouter « pronom [pʁo.nɔ̃] »
Paronymes
Voir aussi
- pronom sur Wikipédia

- Pronoms en français, en annexe

Références
Catalan [modifier]
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| pronom /Prononciation ?/ |
pronoms /Prononciation ?/ |
pronom masculin