publicus

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Latin

Origine et histoire de « publicus » Étymologie

Attesté dans les inscriptions sous les formes archaïques de POBLICVS et POPLICVS, c’est la forme contractée de *populicus, de populus (« peuple »), avec le suffixe adjectival -icus.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif publicus publica publicum publici publicae publica
Vocatif publice publica publicum publici publicae publica
Accusatif publicum publicam publicum publicos publicas publica
Génitif publici publicae publici publicorum publicarum publicorum
Datif publico publicae publico publicis publicis publicis
Ablatif publico publica publico publicis publicis publicis

pūblĭcus masculin

  1. Étatique, qui concerne l'État, qui se fait au profit de l'État, qui se fait aux frais de l'État.
    • Caesar non solum publicas, sed etiam privatas injurias ultus est.
      César vengea non seulement l'injure porté à l'État mais aussi celle qui touchait sa famille.
    • causa publica.
      affaire d'État.
    • Consul videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum quemque nostrum.(Première Catilinaire - Cicéron)
      Le consul les voit, et Catilina vit encore ! Il vit ; que dis-je ? il vient au sénat ; il est admis aux conseils de la république ; il choisit parmi nous et marque de l’œil ceux qu’il veut immoler.
  1. Qui est à l'usage de tous, public, commun, universel, général.
    • publica commoda.
      biens publics.
    • lux publica mundi, Ovide.
      lumière qui appartient à tout le monde => le soleil.
  2. Banal, ordinaire, commun, mauvais, vulgaire, bas, trivial.
    • verba publica.
      les mots courants, le vocabulaire de tout le monde.

Synonymes

Dérivés

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif publicus publicī
Vocatif publice publicī
Accusatif publicum publicōs
Génitif publicī publicōrum
Datif publicō publicīs
Ablatif publicō publicīs

publicus masculin

  1. Fonctionnaire public, magistrat.
  2. Esclave public.

Synonymes

Mots dérivés dans d’autres langues

Références Références

  • Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (publicus)
  • Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (publicus)
Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues