puter
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Français [modifier]
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
- Pour le verbe, probable dérivé de pute
Nom commun
puter /Prononciation ?/ masculin (Au singulier)
- L’une des formes écrites de la langue romanche parlée en Haute-Engadine en Suisse.
- Marcher sur un trottoir.
Anagrammes
Voir aussi
- romanche sur Wikipédia

- Mots en puter sur le Wiktionnaire
Interlingua [modifier]
Étymologie
- Du latin putere.
Verbe
puter /pu.ˈtɛr/ (conjugaison)
- Puer.
Latin [modifier]
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | puter | putra | putrum | putri | putrae | putra |
| Vocatif | puter | putra | putrum | putri | putrae | putra |
| Accusatif | putrum | putram | putrum | putros | putras | putra |
| Génitif | putri | putrae | putri | putrorum | putrarum | putrorum |
| Datif | putro | putrae | putro | putris | putris | putris |
| Ablatif | putro | putra | putro | putris | putris | putris |
puter /Prononciation ?/
Synonymes
Références
- Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (puter)
- [1] Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (puter)