solitarius

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Latin

Origine et histoire de « solitarius » Étymologie

De solitas (« solitude ») avec le suffixe adjectival -arius.

Adjectif

Cas Singulier Pluriel
Masculin Féminin Neutre Masculin Féminin Neutre
Nominatif solitarius solitaria solitarium solitarii solitariae solitaria
Vocatif solitarie solitaria solitarium solitarii solitariae solitaria
Accusatif solitarium solitariam solitarium solitarios solitarias solitaria
Génitif solitarii solitariae solitarii solitariorum solitariarum solitariorum
Datif solitario solitariae solitario solitariis solitariis solitariis
Ablatif solitario solitaria solitario solitariis solitariis solitariis

sōlitārius /Prononciation ?/

  1. Solitaire, qui vit dans la solitude, isolé.
    • quae (natura) non solitaria sit neque simplex, sed cum alio juncta atque conexa. (Cicéron, N. D. 2, 11, 29)

Synonymes

Dérivés

Mots dérivés dans d’autres langues

Références Références

  • Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 (solitarius)
  • Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Clarendon Press, Oxford, 1879 (solitarius)
Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues