spiegel

Voir aussi : Spiegel

Moyen haut-allemand

Étymologie

Du vieux haut allemand spiegal ou spēgal, lui-même issu du latin speculum.

Nom commun

spiegel /Prononciation ?/ masculin

1. Miroir.

Néerlandais

Étymologie

Du moyen néerlandais spieghel, lui-même issu du latin speculum

Nom commun

Nombre	Singulier	Pluriel
Nom	spiegel /ˈspi.ɣəl/	spiegels
Diminutif	spiegeltje	spiegeltjes

spiegel /ˈspi.ɣəl/ masculin

1. Miroir.
   • Een jaar daarop nam de koning een andere vrouw. Het was een mooie vrouw, maar ze was trots en overmoedig en ze kon ’t niet verdragen dat iemand mooier was dan zij. Ze had een heel bijzondere spiegel; en als ze daarvoor ging staan en zichzelf daarin bekeek, sprak zij:
     "Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
     Wie is de mooiste van ’t hele land?"
     dan antwoordde de spiegel:
     "De koningin is de mooiste van ’t land." — (Gebroeders Grimm, Sneeuwwitje, 1812)

Prononciation

• Pays-Bas  : écouter « spiegel [ˈspi.ɣəl] »