termen

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Latin

Origine et histoire de « termen » Étymologie

De tero (« fouler ») avec le suffixe -men.
Voyez marche en français pour une construction analogue, sur une racine francique, entre « fouler » et « limite » ; pour le latin, voyez meta et meo.

Nom commun

Cas Singulier Pluriel
Nominatif termen termina
Vocatif termen termina
Accusatif termen termina
Génitif terminĭs terminum
Datif terminī terminibus
Ablatif terminē terminibus

termen /Prononciation ?/ neutre

  1. Borne, limite.

Dérivés

Références Références

[modifier] Roumain

Origine et histoire de « termen » Étymologie

Du latin termen, terminis, avec une influence du français pour certains sens.

Nom commun 1

neutre Singulier Pluriel
cas non articulé articulé non articulé articulé
Nominatif
Accusatif
termen termenul termene termenele
Datif
Génitif
termen termenului termene termenelor
Vocatif

termen /Prononciation ?/ neutre

  1. Date de prise d'effet d'une décision, terme.
  2. Clause dans un traité, terme.
  3. Fin, terminaison, achèvement (spatial comme temporel), terme.

Synonymes

Nom commun 2

masculin Singulier Pluriel
cas non articulé articulé non articulé articulé
Nominatif
Accusatif
termen termenul termeni termenii
Datif
Génitif
termen termenului termeni termenilor
Vocatif

termen /Prononciation ?/ masculin

  1. Mot, expression, terme.
  2. Relation avec quelqu'un, terme.
    • A fi în termeni buni pe cineva.
      Être en bon terme avec quelqu'un.
  3. (Mathématiques) Membre d'un polynome ou d'une équation, terme.

Synonymes

Références Références

Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues