tiu

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher

Sommaire

[modifier] Espéranto

Origine et histoire de « tiu » Étymologie

Formé de ti- (préfixe corrélatif démonstratif) et de -u (suffixe corrélatif d’individualité).

Adjectif démonstratif

Cas Singulier Pluriel
Nominatif tiu
/ˈti.u/
tiuj
/ˈti.uj/
Accusatif tiun
/ˈti.un/
tiujn
/ˈti.ujn/

tiu /ˈti.u/

  1. Ce.
    • Mi ne konas tiun homon.
      Je ne connais pas cette personne.

Pronom démonstratif

Cas Singulier Pluriel
Nominatif tiu
/ˈti.u/
tiuj
/ˈti.uj/
Accusatif tiun
/ˈti.un/
tiujn
/ˈti.ujn/

tiu /ˈti.u/

  1. Celui, celui-là.
    • Kiu vivos, tiu vidos.
      Qui verra, verra.

Expressions

[modifier] Finnois

Origine et histoire de « tiu » Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Nom commun

Singulier Pluriel
Nominatif tiu tiut
Génitif tiun tiiden
tiitten
Partitif tiuta tiita
Accusatif tiu  [1]
tiun  [2]
tiut
Inessif tiussa tiissa
Illatif tiuhan tiihin
Élatif tiusta tiista
Adessif tiulla tiilla
Allatif tiulle tiille
Ablatif tiulta tiilta
Essif tiuna tiina
Translatif tiuksi tiiksi
(Excessif) (tiunta) (tiinta)
Abessif tiutta tiitta
Instructif - tiin
Comitatif - tiine [3]
Distributif - tiittain
Prolatif - tiitse

tiu /ˈtiu̯/

  1. Vingt, vingtaine. Au sens propre un ensemble de vingt œufs.
Outils personnels
Espaces de noms

Variantes
Actions
Navigation
Contribuer
Aide
Boîte à outils
Autres langues