turha
Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Sommaire |
Finnois [modifier]
Étymologie
- Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.
Adjectif
| Nature | Forme |
|---|---|
| Positif | turha |
| Comparatif | turhempi |
| Superlatif | turhin |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | turha | turhaat |
| Génitif | turhaan | turhien turhain |
| Partitif | turha | turhi |
| Accusatif | turha [1] turhaan [2] |
turhaat |
| Inessif | turhaass | turhaiss |
| Illatif | turhaan | turhiin |
| Élatif | turhaast | turhaist |
| Adessif | turhaall | turhaill |
| Allatif | turhaalle | turhaille |
| Ablatif | turhaalt | turhailt |
| Essif | turhan | turhin |
| Translatif | turhaaksi | turhaiksi |
| Abessif | turhaatt | turhaitt |
| Instructif | — | turhain |
| Comitatif | — | turhine [3] |
| Distributif | — | turhaittain |
| Prolatif | — | turhaitse |
|
||
turha /ˈtur.hɑ/
- Vain, dérisoire, abortif.
- Vain, futile.
- Vain, inutile.
- Vain, de vanité.
- Inutilement, injustement, excessivement, trop. Au génitif devant un autre adjectif.
- Tehtävä oli turhan vaikea.
- L’exercice était 'injustement' difficile.
- Täällä on turhan kuuma.
- Il fait excessivement chaud ici.
- Tehtävä oli turhan vaikea.
Dérivés
Noms
Verbes
Adjectifs
Adverbes