turha

Définition, traduction, prononciation, anagramme et synonyme sur le dictionnaire libre Wiktionnaire.
Aller à : Navigation, rechercher
Voir aussi Voir aussi : túrha

Sommaire

Finnois [modifier]

Origine et histoire de « turha » Étymologie

Étymologie manquante ou incomplète. Si vous la connaissez, vous pouvez l’ajouter en cliquant ici.

Adjectif

Nature Forme
Positif turha
Comparatif turhempi
Superlatif turhin
Cas Singulier Pluriel
Nominatif turha turhaat
Génitif turhaan turhien
turhain
Partitif turha turhi
Accusatif turha [1]
turhaan [2]
turhaat
Inessif turhaass turhaiss
Illatif turhaan turhiin
Élatif turhaast turhaist
Adessif turhaall turhaill
Allatif turhaalle turhaille
Ablatif turhaalt turhailt
Essif turhan turhin
Translatif turhaaksi turhaiksi
Abessif turhaatt turhaitt
Instructif turhain
Comitatif turhine [3]
Distributif turhaittain
Prolatif turhaitse

turha /ˈtur.hɑ/

  1. Vain, dérisoire, abortif.
  2. Vain, futile.
  3. Vain, inutile.
  4. Vain, de vanité.
  5. Inutilement, injustement, excessivement, trop. Au génitif devant un autre adjectif.
    • Tehtävä oli turhan vaikea.
      L’exercice était 'injustement' difficile.
    • Täällä on turhan kuuma.
      Il fait excessivement chaud ici.


Dérivés

Noms

Verbes

Adjectifs

Adverbes